3e, maar toch gewonnen. De een na laatste wedstrijd vergeet ik niet snel meer.

Een speciaal format van twee keer een kort duathlon (2-8-1) met een kort pauze er tussen beloofde een race met veel actie te worden. Mijn taak was om de wedstrijd in de eerste helft te controleren.

En zo deed ik wat er afgesproken was. Op de fiets konden we met het team de wedstrijd controleren. De tweede wissel zorgde voor veel ophef. Achteraf bleek dat ik een ronde te weinig had gereden nadat ik van de kop was gedemarreerd. De organisatie gaf mij geen DSQ, maar een een penalty van 30 seconden. Dit zorgde ervoor dat ik als allerlaatste startte in de tweede heat. Ik was hierdoor boos op mijzelf, maar ook verward door de situatie.

Met dat gevoel startte ik de tweede heat. Ik moest ervoor zorgen dat ik voor het fietsen terug was in de groep. Met een super snelle eerste run zat ik vervolgens in de kopgroep op de fiets, en konden we met het team opnieuw de wedstrijd controleren. Dit was niet gelukt als mijn teamgenoten de grote groep niet hadden ingehouden tijdens mijn inhaalrace. We waren sterk, en wisten goed wat we moesten doen.

De laatste run was slopend. Mijn teamgenoot won de wedstrijd, terwijl ik moeite had met het tempo. Mijn energie was op en ik brak 500 meter voor de finish. Ik wist nog wel de 3e plek vast te houden. Dit voelde wel als een overwinning op zich. Van allerlaatste terug gekomen naar een 3e plek is niet slecht. Al had het heel anders kunnen lopen als ik deze grote fout niet gemaakt had.

Met dit resultaat hebben we met het team de dagwinst binnen gehaald. Maar ook hebben we het overall klassement gewonnen, en zijn we dus kampioen!! Ik heb echt super tevreden met ons team en kan terug kijken op een succesvol seizoen.

2 maanden, 1 EK en 1 NK verder

Na de EK’s in Roemenië heb ik een periode van rust genomen. In juli zijn er voor mij geen wedstrijden geweest, en kon ik goed uitrusten om fris een nieuw trainingsblok in te gaan. Dit blok staat in teken van het EK Xterra in Tsjechië.

Na de rustperiode heb ik anderhalve week hard kunnen trainen en veel uren gemaakt. Daarna was het tijd om te taperen. Lekker rustig trainen op de locatie van de wedstrijd, en uitrusten. Fit stond ik aan de start van het EK Xterra, die plaatsvond in Prachatich, Tsjechië.

Na een goede start kon ik goed het tempo vast houden en kwam ik met een goede fietsgroep rond de 25e positie het parcours op. Hier voelde ik gelijk een goed ritme en kon ik de tempo’s goed rijden. Ik merkte dat ik sterker en sneller was dan de mannen voor mij, en begon plaatsen op te schuiven. na 15 km lag ik rond de 20e positie, toen een lekke band roet in het eten gooide. Ik kon niet meer doorrijden, al ik dat wel geprobeerd heb. De lekke band heeft geresulteerd in een DNF.

Balen was het wel. Maar niet te vergeten dat ik mij heel erg fit voelde, en sterk was in de wedstrijd. Dat is voor mij een belangrijk punt geweest in de feedback op de wedstrijd.

Na het EK en de Xterra van Duitsland is het eind van de zomer langzaam in zicht aan het komen. Dat betekend dat de triathlon van Veenendaal er ook weer aankomt. Veenendaal stond in teken van de Eredivisie, en nog belangrijker, het NK Olympsiche afstand. 1500 m zwemmen, 40 km wielrennen en 10 km hardlopen.

Ik zat goed in een sterke groep met het zwemmen, maar mistte de aansluiting na nog een versnelling. Hierdoor zakte ik een groepje terug waar ik met drie andere atleten van Hellas op de fiets kwam. Uiteindelijk hebben we wel de groep waar ik de aansluiting mistte, ingehaald en reden we met ongeveer 15 man richting de wissel toe.

Met lopen zou ik mijzelf in de top 25 lopen, wat voor een eerste Olympische afstand niet slecht is. Maar helaas mocht dat niet blijken. Ik zat te vechten tegen maagkrampen in de eerste 6km van de wedstrijd. Ik liep geen lekker tempo en verloor plaatsen in het deelnemersveld. Nadat ik door de pijn heen kon lopen begon ik weer plaatsten in te halen.

Uiteindelijk resulteerde dit in een matige 38e plek in het klassement. Balen dus..! Maar….. Een week na het NK in Veenendaal is het gelijk tijd voor het volgende NK. In Ouderkerk aan de Amstel staat de laatste Eredivisie wedstrijd op het programma. Ditmaal staat de wedstrijd in het teken van het NK Sprint. Hier verwacht ik een aanzienlijk beter resultaat te behalen. en gaan we met het team voor een top 10 in het klassement.

EK cross duathlon, “Dit was mijn zwaarste wedstrijd ooit”

Na de teleurstelling op de cross triathlon, heb ik mij goed kunnen focussen op de cross duathlon. De omstandigheden waren extreem met temperaturen van 37 graden en heel veel zon. Het is dan ook zeker “mijn zwaarste wedstrijd ooit”.

Om 14.30 was de start voor de Elite / U23 cross duathlon. 6.2km hardlopen (2 ronden), 20.4km mountainbiken (4 ronden) en afsluiten met 3.1km hardlopen (1 ronde). De omstandigheden waren extreem zwaar. Het parcours was kort en telde veel hoogtemeters. Daarnaast was het ook nog eens 37 graden en was het branden in de zon.

Met een hele sterke start kon ik mij voorzichtig naar voren lopen in de eerste ronde. In de tweede ronde heb ik mijn positie goed vast kunnen houden. Dit resulteerde in een tweede looptijd. Op het mountainbiken wist ik dat ik tijd zou verliezen ten opzichte van de andere atleten. En zo gebeurde dit ook. Ik probeerde nog bij te blijven, maar kon dit niet heel lang volhouden. Ondanks de hitte heb ik toch nog een goede achtste tijd gereden.

Het laatste onderdeel was afzien. Als zesde begon ik aan de 3 zware kilometers. Ik had een achterstand van 3 minuten ten opzichte van de atleet voor mij, en maar 5 seconden ten opzichte van de atleet achter mij. Om zeker te zijn dat ik mijn positie kon behouden moest ik met risico gaan lopen, en begon ik sterk aan de eerste helft. Halverwege had ik een ruime voorsprong opgebouwd.. Echter had het mij zo veel energie gekost dat ik in de klim helemaal instortte. Langzaam zag ik mijn tegenstander dichterbij komen. Gelukkig waren de laatste paar honderd meter naar beneden waar ik mijn tempo kon hervatten en toch weer kon uitlopen.

Met een 6e plaats ben ik tevreden met het resultaat. Voor deze maand ben ik klaar met wedstrijden en heb ik even tijd voor mijzelf om te herstellen en alles op een rijtje te zetten. Ik zal dan ook iets rustiger aan doen in de eerste paar weken om daarna weer gas te kunnen geven naar het EK Xterra in Tsjechië op 3 augustus.

Teleurstelling op EK cross triathlon

Op zaterdag 29 juni stond ik aan de start bij EK cross triathlon voor Elite / U23 in Targu Mûres (Roemenië). Met relatief gunstige omstandigheden klonk om 14.55 lokale tijd het startschot.

Een goede start zorgde ervoor dat ik een goede positie had tijdens het zwemmen. Met een groepje van 4 atleten startte ik het mountainbike onderdeel. Helaas merkte ik al snel dat mijn benen niet in de vorm waren die ik had gehoopt te hebben. Ik merkte dat het tempo heel erg hoog lag, en mijn benen dit niet aan konden. Ik heb wel stabiel kunnen rijden, maar helaas wel de langzaamste tijd..

Een zeer goede tweede wissel was het begin van een zwaar en laatste onderdeel. Het looponderdeel bestond uit twee ronden van 3.1km. De eerste helft was heel veel naar beneden, en de tweede helft veelal klimmen. Het looponderdeel lag mij erg goed en ik kon hier dan ook goed mijn tempo lopen zoals ik wilde, en liep hier dan ook de 5e tijd. Tijdens deze run heb ik nog een enkele atleet voor mij in kunnen halen.

Met een tijd van 1u59m20s finishte ik als 7e U23. Met gemixte gevoelens zocht ik na de finish direct een stille plek op om bij te kunnen komen. Gelukkig ben ik hier weer bovenop gekomen en kijk ik uit naar nieuwe kansen. Dinsdag 2 juli start ik namelijk ook op het EK cross duathlon. Deze zal om 14.30 (lokale tijd) starten.

Comeback eerder dan verwacht

‘.. Heb ik besloten een tussenjaar te nemen in de sport.’ Eind augustus besloot ik dat ik een jaar minder zou gaan trainen om mij te kunnen focussen op mijn examens. Het doel van mijn trainingen was om fysiek sterker te worden door specifiek gericht te trainen. Dit hield zich stand tot eind 2018. Eind december / begin januari ging het zwemmen steeds beter en beter. Sterker nog, in januari heb ik vier PR’s  gezwommen over vier afstanden. In de winter had ik ook al een reeks aan hardloopwedstrijden gedaan met goede resultaten.

Met een schuin oog was ik al aan het kijken naar wedstrijden die ik in 2019 zou kunnen gaan doen. Ik zei tegen mijn trainer; “Ik wil de kwalificatiewedstrijden voor het EK en WK cross triathlon / duathlon doen. Gewoon mee doen, niet specifiek ervoor trainen.” Volgens mij is dit een beetje uit de hand gelopen. Zelf zei mijn trainer; “Het is zonder om de voortgang die je nu behaald te laten liggen. Je kan beter door trainen en de stijgende lijn doortrekken om hiermee nog betere resultaten te behalen.”

Ik plande een comeback in 2020. Maar deze heeft zich begin maart 2019 zich al voorgedaan. Een overtuigende eerste plek in de duathlon b-serie en een tiende in de a-serie. Het seizoen is nu met begeleiding van mijn trainer zo ingedeeld dat ik goede herstel / opbouwperiodes heb tussen de belangrijke wedstrijden. De piekperiodes staan gepland voor eind april (WK cross triathlon), eind juni voor het EK cross triathlon, en voor de laatste wedstrijd van het seizoen, het NK duathlon classic distance (10-40-5).

Na 7 maanden weer terug in de multisport

10 juli 2018 was nog een hele mooie dag. Na een 10e plaats op het WK cross triathlon keek ik uit naar plaatsing voor het EK later in het jaar. Helaas gooide een fietsongeluk eind juli roet in het eten en was het einde seizoen. Na een lange, zware herstelperiode kon ik afgelopen weekend weer starten voor mijn eerste multisport event, de cross duathlon in Waalwijk.

Behalve dat het de eerste multisport event was na een lange tijd, was het ook gelijk de kwalificatie wedstrijd voor het WK cross triathlon. Vanaf dit jaar zit ik bij de Elite / U23, en niet meer bij de Juniors. Hierdoor is het een stuk zwaarder geworden om voorin mee te komen met de top.

De wedstrijd heeft zeker zijn tol geëist. Een goede eerste run veranderde in de wissel na een verkrampt mountainbike onderdeel. De kramp zorgde ervoor dat ik geen harde tempo’s kon rijden. Dit resulteerde in veel tijdverlies. Helaas leidde dit er toe dat ik mij niet heb gekwalificeerd voor het WK. Éen troost, 10 maart is er een tweede kwalificatiemogelijkheid.

Op 10 maart zal ik dus voor de tweede keer een poging te doen om mij te kwalificeren. De wedstrijd zal worden gehouden in Retie (België). Dit is tevens ook het Belgisch Kampioenschap. Door de relatief korte loopafstanden (format: 4km, 24km, 4km) verwacht ik een sterk deelnemersveld en zeer snelle tijden. Ik hoop hier een beter resultaat neer te zetten dat snel genoeg is om mij direct te plaatsten voor het WK.

Nieuw vanaf februari ..

De afgelopen week heb ik hard gewerkt aan mijn nieuwe feature, de nieuwsbrief. Elke eerste dag van de maand wordt de nieuwsbrief per mail verstuurd.

Door je te abonneren op de nieuwsbrief blijf je regelmatig op de hoogte gehouden van de nieuwste updates binnen mijn trainingen, wedstrijden en nog meer interessante onderwerpen.

Op mijn website kan je je in slechts 3 stappen abonneren op de nieuwsbrief. Vul je email adres in, klik op abonneer, gelukt!

Aanstaande maandag, 4 februari, wordt de eerste nieuwsbrief gepubliceerd.

Goede start bij BVC cross Veenendaal

Op 27 oktober 2018 stond de eerste cross wedstrijd van het BVC circuit in de agenda. Vorig seizoen liep ik nog bij de Juniors, maar vanaf dit seizoen mag ik mij meten met de snelle mannen over de lange cross.

Het parcours in Veenendaal bestond uit een kleine en twee grote rondes. Bij elkaar was dit goed voor een zwaar parcours van 9,3km. Het startschot van de wedstrijd klonk om 11.50 waarmee het seizoen officieel geopend was.

Al snel in de wedstrijd vormde er zich een kopgroep van drie man (inclusief mijzelf) en twee achtervolgers. Ik kwam goed mee in de eerste ronde. Laat in de tweede ronde zakte ik in wat mij in de derde ronde veel tijd heeft gekost. In de laatste twee km kon ik mij nog goed herstellen maar heb daarbij geen posities meer kunnen winnen.

In een sterke tijd van 34.12 finishte ik als 6e. Ik liep tot nu toe vaak niet meer dan 5 tot 7km in een wedstrijd. Het was daarom gelijk een grote stap om richting de 10km te gaan. Ik ben daarom heel erg tevreden met dit resultaat.

Volgende week vrijdagavond, 2 november loop ik de Bergrace by Night waar ik op de 5,6km ga proberen in de top 3 te finishen.

Winst bij Cityrun Veenendaal

Op vrijdagavond 19 oktober stond de Veenendaalse Cityrun op de kalender. Een 5km hardloopwedstrijd dwars door het centrum van Veenendaal.

Met een maximaal aantal aan deelnemers klonk om 20.15 het startschot waarbij ruim 500 deelnemers van start gingen. Hier zaten ook enkele snelle lopers tussen.

Voor mij was het erg spannend, omdat het mijn eerste wedstrijd was sinds het ongeluk in Duitsland. Gelukkig ging alles goed en kon ik een goede wedstrijd lopen.

Een stabiele eerste ronde werd veranderd in de tweede ronde. Licht versnellen, af laten zakken en vooral tactisch lopen. Helaas verliepen de laatste meter niet zoals ik had gehoopt. Door de drukte kon ik niet goed de ‘echte’ eindsprint aangaan. De concurrent botste tegen een andere deelnemer op. Mij overkwam dit niet en zorgde er dus voor dat de wedstrijd in het slot werd gegooid.

Met een snelle tijd van 16.14 kwam ik als eerste over de finish. Dit was maar liefst 6 seconden sneller dan vorig jaar. Ik ben erg blij met deze winst, maar had liever gehoopt op een sensationele eindsprint.

Ik wil graag vrienden en familie bedanken voor de support. Het gaf mij echt een boost en een goed gevoel. Volgend jaar zal ik waarschijnlijk weer mee doen en ook dan weer strijden voor de eerste plaats op het eindpodium.

Update revalidatie

Het is inmiddels al bijna 12 weken geleden dat ik hard ten val ben gekomen tijdens een tijdrit over de Duitse Nordschleife, en daarbij mijn sleutelbeen heb verbrijzeld.

De eerste 6 weken na de operatie mocht ik niets meer doen behalve rusten. In deze tijd is het bot bijna helemaal geheeld. Ik mocht vanaf toen ook weer rustig gaan beginnen met het opbouwen van de trainingen. Door middel van versterkende en losmakende oefeningen voor de omliggende spieren kon ik de belastbaarheid geleidelijk vergroten.

Helaas, helaas, helaas.. Niet alles liep als dat ik het had gehoopt. In de vierde week was ik net een week voorzichtig aan het opbouwen toen ik de dag na een zwemtraining veel pijn had rondom mijn sleutelbeen. Dit kwam omdat ik iets te graag wilde zwemmen en daardoor mijzelf had overbelast. Dit zorgde ervoor dat ik een hele week moest herstellen voordat ik weer helemaal pijnvrij was. Een week later mocht ik dus weer opnieuw beginnen, maar dan beter en slimmer.

Ik heb nu één week achter de rug waarin ik op elke dag een training heb kunnen afwerken. Twee trainingen hiervan, waren zwemtrainingen. Deze trainingen heb ik rustig afgewerkt, waarbij ik lette op mijn techniek. Het is voor mij van belang dat ik eerst weer een vol uur kan zwemmen waarna ik de trainingsschema’s weer kan oppakken.

In de komende weken blijf ik gecontroleerd trainen, en ga ik rustig aan de zwemtrainingen opbouwen om uiteindelijk weer een vol uur te kunnen zwemmen zonder dat ik daarbij mijn lichaam overbelast.